Styl we wnętrzu

Co to jest? Pytanie i odpowiedź

2010-03-15T21:28:00.004+01:00

- ciekawe, czy ktoś zgadnie?

Otóż to nie jest element - jak chcą niektórzy - jakiejś "kampanii". To po prostu pewien grafik pokazał specyficzną mapę świata. Mapę szczęśliwego świata. Umieścił na niej tylko te kraje, w których nie wolno bić dzieci. 24 kraje.
Polski na tej mapie nie ma.

Jak śliwka w kosz

2009-09-27T11:23:00.015+02:00

Powiedzmy to otwarcie - nie lubię jesieni i nie lubię zimy. Z jesieni może tylko jej kolory, z zimy około 10 dni puszystego śniegu i -8 st. mrozu przez krótki czas. Reszta to dla mnie zimny wiatr, szarość, błoto i mrok. I przeciągające się do bólu czekanie na wiosnę. Jestem niedźwiedziem, który nie może zaszyć się w jaskini i jest z tego powodu bardzo nieszczęśliwy.

Kiedyś, gdy byłam "gospodynią domową" - a był taki krótki i szczęśliwy okres w moim życiu - pocieszałam się jesiennymi pracami w ogródku, robieniem zapasów, smażeniem konfitur, produkcją pikli, kiszeniem ogórków. Umilały mi potem zimowy czas i pozwalały go jakoś przetrwać. Ogórki własnej hodowli, szeroka, fioletowa fasola tyczna, bób, cukinia, rukola i burak naciowy boćwiną zwany... Opanowałam skrawek dość jałowej u mnie ziemi i szalałam...

Ale od kiedy kilka lat temu rzeczywistość zmusiła mnie do łączenia pracy domowej z pracą zarobkową (i oczywiście z wychowaniem dwójki dzieci) wszystko to poszło do kosza. Po ogródku, który kiedyś mógł swobodnie robić za scenografię do "Pana Tadeusza" nie został ślad. Zamienił się błyskawicznie w zarośnięty chwastami ugór. Z trudem udaje mi się skosić trawę choćby kilka razy w ciągu sezonu, a z hamaka korzystają wyłącznie dzieci.

Wiśnie w tym roku znów spadły na ziemię...

Winogrona zjadły ptaki...

Wczoraj udało mi się zerwać troszkę śliwek, dla których to już ostatnie godziny ( mam 5 śliwkowych drzew!:( ). Może uda mi się je w tym roku usmażyć...

Pozdrawiam Was jesiennie ostatnimi, ciepłymi promieniami słońca.

Przeprosiny, podziękowania i...

2009-09-13T14:50:00.004+02:00

Dłuuugo nic nie pisałam, jakoś tak z braku "czystości myśli" i spokoju serca.
Przepraszam Was za brak odzewu na komentarze, które z wielkim opóźnieniem znalazłam pod dawnymi postami na blogu, przepraszam też za wszystkie pozostawione bez odpowiedzi maile. Jestem na co dzień przysypana mailami "służbowymi", na które odpowiedzieć jak najszybciej muszę, te, na które chciałabym odpisać niezdawkowo, nierutynowo, z sensem - odkładam na wolną chwilę... Tyle, że tych wolnych chwil wciąż mi brak, brak mi coraz bardziej i coraz dotkliwiej. Coraz bardziej ten brak mnie boli i coraz częściej każe pytać o sens tego, co na co dzień robię (to tak a'propos pytania o sens, które właśnie Green Canoe zadała).

Rzecz druga -
wielkie przeprosiny i wielkie podziękowania dla ANI Z JEZIOR, która - o zgrozo trzy miesiące temu - przyznałam mi wyróżnienie, a ja to przeoczyłam. I teraz mi wstyd, bo pewnie pomyślała, że zlekceważyłam. Tymczasem zauważyłam wpis Ani kilka dni temu. Ania jest osobą niezwykłą (tak jakby były tu jakieś zwykłe, he, he), co widać, gdy odwiedza się jej blog ...cynamonowo - jaśminowo... i kolekcje fascynujących fotografii, których jest współautorką - tym bardziej jest mi bardzo, bardzo miło. Aniu - dziękuję Ci przeogromnie!

No i co? Te wyróżnienia przez ten kwartał wszyscy już po trzy razy dostali...
więc przyznaję wszystkim, których blogi, choćby w biegu wielkim i bezsłownie odwiedzam. A jedynie dwóm osobom, które uważam za twórcze nietuzinkowo i skromne przesadnie, a potrafiące wyczarować miejsca blogowe niezwykłe - wyróżnienie jednostkowo przesyłam:

Cudakowej rękodzielniczce i Katarzynie z "Malowanie moje"

Przyjdź zobaczyć raj...

2009-05-22T19:46:00.013+02:00

Jest takie miejsce na ziemi, tu blisko. Jak kwiat paproci - zobaczyć je można tylko raz w roku: właśnie w maju.
Związane jest z Zamkiem Kórnickim, a ściślej z otaczającym go parkiem - Arboretum. Park jest ogromny, zadbany, atrakcyjny. Szczególnie majową porą. Na początku miesiąca rozkwitają tu wszystkie chyba możliwe gatunki magnolii - od śnieżnobiałych, przez bladoróżowe po purpurowe, o płatkach długich i wąskich, albo szerokich i zaokrąglonych... W pierwszy weekend maja, w Święto Magnolii, przyjeżdżają oglądać je tłumy.

Później rozpoczyna się pora kwitnienia azalii i rododendronów. Te zebrane są w jednym miejscu, niektóre naprawdę ogromnych rozmiarów - bardziej drzewa już niż krzewy. Pamiętam, gdy pierwszy raz stanęłam przed ta kwitnącą ścianą, stanęły mi nagle przed oczyma indyjskie tkaniny - te sari w jasnym oranżu, te bezceremonialnie sąsiadujące z sobą purpury, pomarańcze, fiolety, wiśnie, żółcie na hinduskich sukienkach... Nagle zdałam sobie sprawę, że to nic innego jak kolory tamtego świata, zwyczajnie i po prostu. Niby oczywiste...

Ale - nie o tym miało być. To "wersja oficjalna" - w Arboretum jak dla mnie w te weekendy zbyt duże tłumy; hałas, kiełbaski i frytki przed wejściem... Nie przepadam za tą atmosferą.
Jest jednak w Kórniku miejsce tajemne, na co dzień zamknięte przed śmiertelnikami. Otwiera swe podwoje tylko w dwa weekendy maja. Nazywa się potocznie "Zwierzyńcem" - to Las Doświadczalny Instytutu Dendrologii PAN. Las niezwykły.
Kiedy więc w trzecią niedzielę maja owe tłumy ciągną do przyzamkowego Arboretum, położonego w samym sercu miasteczka, ja, zaraz po wjeździe do Kórnika skręcam w prawo, w drogę do Mosiny. Po chwili zjeżdżam z niej w lewo, w las, a po kilkuset metrach jestem już przy domku nadleśnictwa, gdzie zostawiam samochód, by dalej, pieszo, dojść do drewnianej bramy. Najpierw jest zalana słońcem łąka, potem - cuda. Stareńkie wielkie świerki niespotykanych odmian, zwieszają swe gałęzie kładąc je na ziemi - dzieci uwielbiają wciskać się pod nie, bo pod nimi powstają szałasy, w których jest niemal zupełnie ciemno, pachnąco i bardzo tajemniczo. Jasnozielone modrzewie, malowniczo powyginane sosny, dęby - nie potrafię wymienić wszystkich gatunków drzew, głownie iglastych, które tam rosną. Pomiędzy nimi wiją się jakby od niechcenia uklepane, lekko nieuczesane ścieżki, czasami znajdzie się jakaś ciężka, wyciosana z dębowego drewna ławka. A przy ścieżkach, rozrzucone między drzewami, jakby wyrosły tu przypadkiem - dziesiątki, setki różaneczników i azalii. Białe. Bladoróżowe. Różowe. Ciemnoróżowe. Purpurowe. Wiśniowe. Ciemnobordowe. Jasnofioletowe. Ciemnofioletowe. Cytrynowe. Żółte. Ciemnożółte. Pomarańczowe. Ceglaste. Czerwone. Stworzono im tu klimat taki, jak w ich azjatyckim domu, a one pokazują, jak bardzo potrafią być za to wdzięczne. Wielkie, mieniące się w słońcu ferią barw poduchy, oddające wilgotnemu powietrzu swój słodki zapach.

Kilka lat temu, gdy Julek jeździł jeszcze w spacerowym wózku, wraz z Jasiem, moim bratem, jego żoną i ich kilkuletnią córką spędzaliśmy tam popołudnie. Snuliśmy się miedzy drzewami, wózek toczył się wolno, pachniało mocno. Schodzące coraz niżej słoneczko tańczyło na liściach, ptaszki śpiewały, a nam nawet nie chciało się gadać... Sielanka i błogie lenistwo. W pewnej chwili usłyszałam cichy, ale intrygujący dźwięk. Brzęknięcie, szelest. Rozejrzałam się i zobaczyłam, jak ze wszystkich stron miedzy krzewami wysuwają się i unoszą w górę, niemal bezgłośnie, metalowe główki zraszaczy, by po sekundzie zacząć się obracać, wyrzucając z siebie srebrne strużki wody. Wstrzymałam oddech i przez moment poczułam się jakby mnie ktoś przeniósł w jakąś inną rzeczywistość, bardziej filmową niż realną.
Potem zdaliśmy sobie sprawę, że wszyscy dawno już sobie poszli, drewniana brama jest zamknięta... Ale było tak pięknie, że nie byliśmy w stanie się tym przejąć. Łąka przed wejściem wciąż była zalana słońcem, dzieci piszczały z uciechy próbując przegonić strumienie wody, my siedzieliśmy oparci o tę bramę zastanawiając się od nieśpiesznie kto wdrapie się na nią pierwszy, a kto komu poda wózek... Niepotrzebne zresztą, bo wkrótce zjawił się brodaty pan z pękiem kluczy, zwabiony śmiechem dzieci. Też nieźle rozbawiony zresztą...

Niezbyt często zastanawiam się jak wygląda Niebo czy Raj. Wtedy o tym pomyślałam. Może raj to pamięć wyłącznie takich chwil, miejsc, zdarzeń, ludzi? Pewnie każdy ma swój własny. Mój jest m.in. tam i wtedy.
A dziś Was do niego zapraszam - jutro ostatnia w tym roku okazja! Jeśli i mnie uda się tam dojechać - przywiozę zdjęcia, choć wiem, że one nie są w stanie oddać urody tego azaliowego lasu. Fotki w poście ze strony Dni Azalii i Różaneczników w Arboretum Kórnickim

Cała jestem w maku :)

2009-05-19T19:19:00.005+02:00

Miały być szybkie zdjęcia nowego znaleziska do mojego sklepiku - czyli białego wazonu. I fotki wazonu rzeczywiście były szybkie, ale potem oczywiście mnie poniosło, no bo te maki piękne takie... Ogromnie lubię bukiety polne, choć one takie nietrwałe. A może dlatego właśnie - że ich uroda taka ulotna? No i taką mają w sobie delikatność...

Śniadanie pod włoska banderą

2009-05-17T08:08:00.007+02:00

Kilka lat temu, w ramach ogródkowych eksperymentów, odkryłam rukolę. Te niepozorne, wąskie, zielone listki, o intensywnym zapachu i dziwnym, lekko ostrym smaku, samodzielnie są trudne do przełknięcia, przynajmniej dla mnie. Ale dodane do sałaty, sosów salsa verde lub pesto, które namiętnie przyrządzam lub po prostu: posiekane wrzucone na kanapkę z żółtym serem - pycha!!!

Kiedyś podobno rukola była uprawiana w Polsce, potem poszła w zapomnienie. Teraz można ją kupić, dość rachityczną, z hodowli szklarniowych, w doniczkach, w dużych supermarketach. Kosztuje, jak wszystkie te ziółka, strasznie dużo - w tym przypadku zupełnie nie wiedzieć dlaczego. Bo rukola rośnie na byle jakiej glebie w tempie sprinterskim - po dwóch tygodniach od wysiania można, a nawet trzeba zacząć ją zbierać - bo chwilę później zakwita (co prawda wtedy bez problemu wysiewa się sama, ale już niekoniecznie tam, gdzie byśmy ją chcieli). Trochę trzeba się nachodzić, żeby kupić jej nasiona - na stojakach z nasionami w supermarketach jakoś jej nie ma, choć pełno tam nasion ziół, które samemu wyhodować nie sposób. Bywa za to w wyspecjalizowanych sklepach ogrodniczych, także w internecie.
Bogata w witaminę C i sole mineralne, od pierwszego spotkania towarzyszy mi nieprzerwanie przez całą wiosnę, lato i początek jesieni.

Moja ulubiona, szybka wersja śniadaniowa to twarożek w kolorach włoskiej flagi:
twaróg ze śmietanką (taki gruby, niemielony, może być też twarożek wiejski), pokrojony w kostkę pomidor i pokrojona rukola w ilości dużej. Palce lizać!

Naprawdę polecam - jedzcie rukolę każdego dnia :)
P.S. Można wysiewać ją też w skrzynkach balkonowych. Smacznego:)

Ptaszki zrobione na szaro

2009-05-10T12:01:00.008+02:00

Zaintrygowana tym, jak można z banalnych słojów zrobić inne niż wszystkie, głównie za sprawą niczym nie skrępowanej wyobraźni Ity i jej żeliwnych elementów, skomponowałam sobie nowe pojemniczki. Wolałabym słoje zaokrąglone, ale dostępne póki co były tylko te proste. Na ich metalowych wieczkach przysiadły ptaszki, bo do ptaszków mam słabość. Ptaszki ceramiczne, całość oczywiście szara :)

Mam pytanie pilne!

2009-04-24T11:11:00.003+02:00

Dziewczyny, mam pytanie, a nawet dwa:

jak mam listę blogów, które odwiedzam - tych z miniaturkami i tytułami najnowszych postów - to przy niektórych ta miniaturka mi się nie wyświetla, tylko sam tytuł. Od czego to zależy?

I drugie - gdzie się ustawia wyświetlanie etykiet, cholerka, nie mogę tego znaleźć teraz!

Będę Wam zobowiązana za pomoc!

W gronie przyjaciół :)

2009-04-22T18:55:00.002+02:00

Bardzo dziękuję martar, autorce bardzo ciekawego bloga My new home za wyróżnienie - niespodziewane i przemiłe!

Ono mnie zobowiązuje do przekazania dalej, ośmiu osobom, ale szczerze mówiąc zawsze mam z tym kłopot - cóż, piekło wyboru, bo blogów, które uwielbiam, jest mnóstwo. Ale spróbuję i nie będę wyszukiwać na siłę tych, którzy jeszcze go nie dostali. Serca wędrują do:
Jadody z Chaty Magody
Ity z Jagodowego zagajnika
Olli z Modern spotyka vintage
Llooki z Marzę więc jestem
Elisse z Utkane z marzeń
Alizee z i jej Domu
Li. z B&W
Dagmary z Villa Vintage
Joasi z Green Canoe
An z Chatki w różanym ogrodzie
Anne z Home sweet home
Kasi - Bogaczki
no i wyszło więcej, i mogłabym tak jeszcze długo, długo...
Dziękuję Wam wszystkim, że mogę Was odwiedzać :)

Prośba o pomoc

2009-04-22T13:38:00.004+02:00

Mam do Was - Czytelniczek (i Czytelników) tego bloga - prośbę o uruchomienie poczty pantoflowej.
Władze Poznania, łamiąc ustawę, odebrały rodzicom prawo decydowania, gdzie ich 6-letnie dzieci będą się uczyły - w przedszkolu czy już szkole. Stan przygotowań w szkołach jest katastrofalny - wbrew temu, co twierdzi Wydział Oświaty UM. Rodzice w poznaniu się nie poddają. Po nas będą następne miasta - mamy już takie sygnały. Wszystkich zainteresowanych odsyłam na blog Ratuj Maluchy w Poznaniu, która jest stroną kontaktową dla poznańskich rodziców. Wszystkich czytających te słowa proszę o rozesłanie informacji pocztą pantoflową do znanych im Poznaniaków, o linkowanie jej, pozostawianie adresu na forach internetowych, szczególnie tych dla rodziców.

Tulipany umierają stojąc...

2009-04-21T10:37:00.010+02:00

Przynajmniej tak umarły moje wielkanocne. Zamiast rozwinąć się do końca i zrzucić płatki - zastygły w wazonie zachwycając mnie kolorami, fakturami, formą. Nie mogłam się oprzeć i napstrykałam mnóstwo fotek - w sztucznym świetle, tak jak stały - pod lampą wiszącą nad stołem. Strasznie mi się podobają właśnie takie - płomienne, malarskie, energetyczne. To Was teraz zatulipanuję :)

Miłego, barwnego, pełnego dobrej energii dnia Wam życzę :)

W tym sęk :

2009-04-19T18:44:00.006+02:00

W pionie...

w poziomie...

...i na skos :)

czyli ściana starej, niezbyt ciekawej skrzyni.
Czy jest coś przyjemniejszego niż zbliżenie? ;)

Drobiazgowe zdjęcia

2009-04-17T22:35:00.007+02:00

Robiąc zdjęcia flakoników do galerii, które niedawno wpadły mi w ręce, wygrzebałam z kątów klika drobiazgów w podobnym klimacie. Są u mnie już tak długo, że nawet nie wiem dokładnie, skąd przybyły. Buteleczka z mosiężną zakrętką chyba znaleziona przez któreś dzieci na jakimś spacerze i - oczywiście- natychmiast przechwycona przeze mnie. Modlitewnik - może w spadku po którejś z rozlicznych swego czasu cioć... Ale pudełeczko po pudrze?

Lubię te drobiazgi, więc je sfotografowałam. A skoro sfotografowałam, to pokazuję...

Wyszperane, wyżebrane... cz.1

2009-04-16T09:42:00.013+02:00

Od dwóch dni jestem właścicielką drzwi, jak dla mnie niezwykłych drzwi. Ja w ogóle do drzwi mam wyjątkową słabość i nie ma takich, obok których przeszłabym obojętnie (no, trochę przesadzam, oczywiście, ale faktem jest, że szczególną zwracam na nie uwagę). Lubię drzwi ciężkie, wiadomo - drewniane - z widoczna rzeźbą, najchętniej surowe. Oj, z niejednych drzwi już farbę olejną zdarłam....

Te wypatrzyłam z kilkunastu metrów przechodząc codziennie obok posesji, na której trwała od jesieni rozbiórka starego domu. Taka rozbiórka, wiadomo, fascynująca rzecz, prawda? Oczy same biegają... A one leżały sobie na deszczu i mrozie. A że posesja przez zimę była zamknięta, więc tylko wzdychałam do nich, martwiąc się, co z nich zostanie po tej długiej zimie. I przedwczoraj wreszcie się ktoś tam pojawił... Za 20 zł drzwi są moje i jeszcze dostałam obietnicę przycięcia brakujących szybek :)

Są piękne, prawda? Mocne, grube, lite. W bardzo dobrym stanie, nawet warstwa farby nie jest gruba, więc obejdzie się bez opalarki - a to znaczy, że drewno zostanie nienaruszone i nie będę ich malować - nawet na biało :). Nie wiem jeszcze, co z nich zrobię, może przepierzenie jakieś, parawan... Otwarta też na pomysły i inspiracje jestem, może macie w zanadrzu fotki jakieś z ciekawych stron, z drzwiami, które stały się czymś innym?

A przy okazji drzwi dostało mi się też w prezencie wielkie lustro w prostej, masywnej ramie. Tafla od spodu zniszczona, może kiedyś ją wymienię, a na razie, po zabezpieczeniu ramy, zawiśnie chyba na zewnętrznej ścianie domu, przy czymś w rodzaju tarasu, który właśnie doprowadzam do ładu.

A jak już zaczęłam wiosennie myśleć o renowacjach i liftingach, to wyciągnęłam z zakamarków klatkę dla ptaków, znalezioną przez moją, hmm, mamę (tak, tak, to rodzinne) na murku od pewnego blokowego śmietnika... Teraz czyszczę ją z rdzy, potem pomaluję na biało. Bardzo podoba mi się jej kształt. I pojemna taka :) Jakieś zielone w niej niechybnie zamieszka, no bo miejsce ptaków, jak dla mnie, jest na wolności.

A jak już przy zielonym jesteśmy - wiosnę zwykle zaczynam od bratków. Kiedyś ich nie lubiłam. Zarastały w latach 70. wszystkie klomby, zawsze w tym samym kolorze - żółte z czarnym środkiem, wyjątkowo nieciekawe zestawienie. Potem, gdy okazało się, że mogą mieć ubarwienie naprawdę cudne i przebogate, i że jeszcze są w wersjach miniaturowych, i zwieszających się, i że niektóre potrafią słodko pachnieć (bo to właściwie rodzaj fiołków jest), i że w końcu kwitną aż do końca lata, to się zakochałam. Najbardziej lubię te malutkie, przypominające motylki, i te w niecodziennych kolorach - jednolicie pomarańczowe, intensywnie niebieskie, śnieżnobiałe. Ostatnim odkryciem są blado cytrynowe - ale widać nie tylko mnie się podobają, bo nie mogę ich upolować :)

Pozdrawiam Was wiosennie (nareszcie!), słonecznie i pachnąco.

Życzę Wam...

2009-04-13T14:15:00.003+02:00

... aby Święta Wielkiej Nocy
pozostawiły w Waszych sercach
to, co z sobą przynoszą:
Wiarę, Nadzieję i Miłość.

Ogłaszam wszem i wobec

2009-03-14T08:57:00.010+01:00

że:
nie ma na świecie
nic pyszniejszego
niż
KONFITURA MAGODOWA Z MARCHEWKI!!!
(Stokrotki dla Ciebie, Jagodo :) )

W tekturowym pudełeczku, pod pierzynką z sianka bieszczadzkiego przywędrował do mnie słoiczek tego kulinarnego cuda.

Zżarłam ją łyżką! Delikatna,słodziutka, z charakterystyczną dla marchewki soczystością i subtelną marcepanową nutą. A ja marcepan uwielbiam!

JAGODO - DZIĘKUJĘ! DZIĘKUJĘ! DZIĘKUJĘ!

Jesteś Czarodziejką jak zwykle!

Zdjęcia, niestety, zdążyłam zrobić tylko przed otwarciem, potem nie było już szans :)

Przygotowania do wiosny czyli Garden

2009-02-17T08:22:00.018+01:00

Gnana tęsknotą i niecierpliwością wobec wciąż odległej wiosny - złożyłam w końcu zamówienie, do którego długo się przygotowywałam - paczki przyjadą jutro, a ja cieszę się jak dziecko :) Jądrem tego zamówienia jest seria Garden, z której zamówiłam kilka rzeczy, kilku na razie nie, ale jeszcze wszystko przede mną. Garden to głównie pięknie spreparowane i postarzane drewno, z jasnymi przetarciami. Szalenie podoba mi się to ciepłe, ciemnobrązowe wybarwienie drewna i ceramiczne, bądź metalowe dodatki.

Półka - drewno łączone z giętym metalem:

Pojemna i dekoracyjna skrzynka na ładnych nóżkach, z wypukłym ornamentem:

i ogromna trzypiętrowa etażerka, która podoba mi się ogrooomnie. Jest naprawdę duża, ma drewniane nóżki i piękny, metalowy uchwyt:

A na koniec coś, czego nie kupiłam, choć pierwotnie było na liście. Ale ponieważ musiałam ciąć koszty, a ono było dość drogie, to je z zamówienia skreśliłam. Tylko, że teraz żałuję :( :(, bo wczoraj obejrzałam je raz jeszcze i niemal śniło mi się w nocy. Jest naprawdę piękne, jak dla mnie. I ogromne: ma 70 na 60 cm. Lustro w ornamentowej, wypukłej ramie:

Vintage Hearts czyli sprawy sercowe

2009-02-14T10:38:00.016+01:00

Dziś Valentine's Day.
A ja jakoś tak nie mogę przywiązać się do Walentynek. Generalnie zwyczaj uważam za uroczy i nawet Amerykanom go zazdroszczę, ale nadal jest to dla mnie rytuał zaoceaniczny i u nas jakoś jawi mi się jako obcy. Za to żałuję wielce, że porzucamy ze wzgardą nasze święta, miłości poświęcone, jak Noc Świętojańska np. A cóż bardziej może być malowniczego - ciepła noc, śpiewy i tańce, kradzione w krzakach pocałunki, setki pachnących wianków i migoczących światełek leniwie sunących po wodzie? Potrafię wyobrazić sobie nawet komercjalizację pewnych atrybutów Nocy Świętojańskiej - tak jak wszyscy robią pieniądze na sercach wszelkiej maści tak mogliby robić na wiankach - wieszanych na drzwiach, wręczanych sobie nawzajem... Bawarczycy mają swój Octoberfest, gdy wieczorami przesiadują w parkowych ogródkach, dlaczego my nie mamy takiej Nocy Świętojańskiej, w czasie której byśmy się na wspólnym świętowaniu spotykali? Tak snuję swobodne idee, bo przecież pomysłów może być tysiąc, a skoro bez komercji nic już się obejść nie może, także tych komercyjnych. Ale dlaczego nie komercjalizować tego, co własne?
"Kiedy noc się w powietrzu zaczyna,
Wtedy noc jest jak młoda dziewczyna,
Wszystko cieszy ją i wszystko śmieszy,
Wszystko chciałaby w ręce brać.
Diabeł dużo jej daje w podarku,
Gwiazd fałszywych z gwiezdnego jarmarku;
Noc te gwiazdy do uszu przymierza
I z gwiazdami chciałaby spać.
Ja jestem noc czerwcowa,
Królowa jaśminowa.
Zapatrzcie się w moje ręce,
Wsłuchajcie się w śpiewny chód.".
Piękne, prawda? Więc dlaczego do tego nie sięgamy? Dlaczego nie stanowi to dla nas wartości, do której warto się odwoływać, twórczo przetwarzać. Dlaczego nie naśladujemy innych narodów w tym sięganiu do własnych korzeni, zwyczajów, rytuałów, a w zamian pożyczamy od nich to, co jest ich właśnie? Dlaczego z tego, co nasze, nie jesteśmy dumni?
Tak mnie naszło na takie pytania, bo czasami - w różnych kontekstach - te pytania mnie dręczą. Pytania o nasze korzenie, o naszą tożsamość. O to, kim jesteśmy, kim ja jestem. Pytania o polski styl. Myślicie, że on w ogóle istnieje? Ciekawa jestem.

Ten post ilustrują, nieco przewrotne, moje próby sercowe (choć nie walentynkowe) sprzed kilku lat, kiedy jeszcze nie miałam sklepu i to, co robiłam, wstawiałam do galerii. Wszystkie miały wstążki satynowe, żeby można było zawiesić je na ścianie, albo oknie, szafce, łóżku itp. Zarzuciłam ten pomysł, bo serca sprzedawały się średnio. Kupił je dopiero - całą resztę, która została - pewien... Niemiec :)

Dziś już pewne zrobiłabym je inaczej, ale ogólnie idea mi się podoba. Teksty wierszy na sercach polskie, obrazki "miłosne" - nie. Dlaczego? Bo polskich nie znalazłam... :(

Scandinavian Style?

2009-02-09T14:36:00.010+01:00

Z ostatniego polowania taka trafiła mi się patera. W sumie najpierw myślałam, że będzie na sprzedaż, ale coś czuję, że im dłużej u mnie stoi, tym bardziej się do niej przywiązuję :). Przedmiot, przyznać muszę, dość klimatyczny, w skandynawskim stylu jak mniemam, trudny do sfotografowania w całości, ale bardzo wdzięczny, gdy chodzi o detale. Więc się pobawiłam trochę ;)

Na koniec - bardzo dziękuję Jagodzie z Chaty Magoda za obdarzenie mnie wyróżnieniem - a już szczególnie za tak ważne dla mnie uzasadnienie. :) Dziękuję Jagodo :)

Wiosny nie będzie :(

2009-02-02T15:40:00.003+01:00

- przynajmniej na razie.

Świstak Phil zobaczył dzisiaj swój cień i wrócił do łóżka.
Moje nadzieje czują się zawiedzione...
fot. Strona Phila

Tajemnica

2009-02-01T11:36:00.013+01:00

Teoretycznie nie w temacie bloga, ale przy bliższym poznaniu - też o wnętrzu, takim najbardziej wewnętrznym wnętrzu.
Kocham kino - ze wszystkich miłości (a kochliwa jestem) ta jest chyba jedną z największych. Wczoraj - "Tajemnica Brokeback Mountain" Anga Lee, czekałam na ten film z ciekawością, bo nie udało mi się dotrzeć na niego do kina. I od czasu "Między słowami" Sofii Coppoli żaden nie zrobił na mnie takiego wrażenia i tak mnie nie poruszył.
Film oszczędny, subtelny, dotkliwie bolesny. Zaskakująco nieszablonowy, skonstruowany wbrew wszelkim stereotypom. O wielkim pragnieniu i tęsknocie, wielkim niespełnieniu i wielkim cierpieniu.
Obok kanonu lektur szkolnych powinien istnieć kanon filmów. I "Tajemnica Brokeback Mountain" powinna być na tej liście.
Miłość nie ma płci.

Zdjęcia z serwisu Filmweb.pl

Manekiny retro - co myślicie?

2009-01-29T20:59:00.006+01:00

Szalenie ostatnio modne, wnoszą do wnętrza wyjątkowy klimat. Jedne podobają mi się bardziej, inne mniej. Najbardziej przypadł mi do gustu ten:

choć jest najmniejszy, ma mniej niż metr wysokości (pozostałe są wzrostu :) dorosłego człowieka, choć niezbyt wysokiego :) ), oraz ten - bo ma w sobie prostotę i jest bardzo kobiecy:

Intrygujący jest ten czarny:

zwłaszcza prześliczna jest jego podstawa i to zwieńczenie na górze. Choć on kojarzy mi się trochę, hm, z pasem cnoty? Może ja zboczona jakaś jestem?
A Wy, co myślicie? Tzn. nie o moim zboczeniu, tylko o tych manekinach...

Wiosenne i romantyczne

2009-01-29T10:53:00.009+01:00

Tęsknię już do wiosny. Chyba nie ja jedna - ostatnio, mimo przymrozków, usłyszałam taki całkiem wiosenny już ptaka śpiew. Nie wiem, co to był za jeden, może wyrwał się trochę przed szereg, ale wprawił mnie w zdecydowanie dobry nastrój. No i w sklepach pojawiły się już stojaki z nasionami... Oj, teraz dni - coraz dłuższe - będą się niemiłosiernie ciągnąć i ciągnąć.
Więc żeby to niecierpliwe oczekiwanie osłodzić - słodkie, romantyczne, pastelowe, różane: pudełeczka dziewczyńskie dla dziewczynek małych i dużych:

Puszki retro - vintage tins

2009-01-27T15:48:00.010+01:00

Czwarte już w ostatnich miesiącach polowanie na retro-puszki za mną, poprzednie łupy "się sprzedały". To rzeczywiście gratka dla miłośników takich surowo-vintage'owych klimatów. Czysta blaszka ocynkowana i nostalgiczny nadruk na wieczku tworzą wyjątkową całość i dają wyjątkowy efekt. Baaardzo retro!

Podobnie jak Anne ze Sweet Home też uległam ich urokowi, gdy tylko je zobaczyłam. Szczególnym sentymentem darzę puszkę na biszkopty i najwiekszą z nich - puszkę na ślubne pamiątki:

Moja wielka miłość

2009-01-25T12:46:00.017+01:00

czyli Dariusz Twardoch i jego pastelowi ludzieńkowie. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Ponad 10 lat temu zobaczyłam plakat z obrazem, który mnie zafascynował. Pozornie dziecięcy, w rzeczywistości kryjący niesamowite połączenie nostalgii, smutku, czułości, delikatności. Bezuste ludziki o ogromnych, migoczących oczach, trochę zdziwionych, ale pełnych życia, tęsknoty, ukrytych pragnień. Były dla mnie tak inne i wyjątkowe, że zapragnęłam dowiedzieć się, kto jest ich autorem. Od tego czasu "śledzę" go systematycznie, od kiedy istnieje strona w internecie regularnie ją odwiedzam i patrzę, patrzę, patrzę. Kiedy w '97 roku miałam okazję tworzyć program dla rodziców o dzieciach i powstało pytanie, komu powierzyć jego oprawę graficzną, wiedziałam od razu, że będzie to Dariusz Twardoch - mieliśmy więc okazję współpracować ze sobą przez rok i bardzo miło to wspominam. Dziś wchodzę też przy każdej okazji do galerii FS w Poznaniu, bo tam pastelowe obrazy Dariusza Twardocha mieszkają od lat i można nie tylko oglądać nowości, ale także je kupić.
Tym z Was, dla których wizyta w tej galerii nie jest możliwa, pokazuję wybrane przez mnie obrazy, bo bardzo chciałam się z Wami tą moją fascynacją podzielić. Wiem, że nie jestem w niej odosobniona, bo na wielu blogach obrazy Twardocha już widziałam. I dobrze, bo uważam, że zasługują na to. Podpisy pod obrazkami pochodzą od autora.

Desiderata X
Rozwijaj siłę ducha, by w nieszczęściach była dla ciebie tarczą.
Nie dręcz siebie tworami wyobraźni -
wiele obaw rodzi się ze znużenia i samotności.
Przestrzegaj dyscypliny, ale też bądź dla siebie łagodny.

Uwolnijmy motyle
Uwolnijmy marzenia kolorowe
by wolne odleciały w świat

Walizka pełna marzeń

Wysypały się skarby z naszej walizeczki

Gdzieś czuwają anioły stróże
opiekunowie listów
nigdy nie wysłanych.

Ponad dachami domów
srebrem księżycowym spowici
aniołowie czuwają - opiekunowie nocnych kochanków

Zielony smok i jego pani

Mój gwiezdny kochanku

I już tylko ty

Cichutki taniec do muzyki szumiącego deszczu

A o to, co między nami rozkwitło,
będziemy dbać razem - ty i ja.

Wszystkie obrazy - z ponad 10 lat - prezentuje Galeria Dariusza Twarocha

Przekazuję nagrodę

2009-01-19T21:57:00.008+01:00

Przede wszystkim bardzo, bardzo dziękuję Anne i Kasandrze za to, iż uznały mnie za godną wyróżnienia jako osobę kreatywną

Zasada jest taka sama, jak w poprzednich nagrodach, czyli:
1. umieszczamy logo na swoim blogu,
2. wrzucamy namiar na bloga osoby, od której otrzymaliśmy nagrodę,
3. nominujemy co najmniej 7 innych blogów,
4. podajemy linki do owych blogów,
5. nominowanym osobom zostawiamy komentarze z informacją o nominacji.
Jednak:
naprawdę trudno było mi znaleźć wśród odwiedzanych bloggerów kogoś, kto jeszcze nie miałby tej nagrody (choć naprawdę szukałam!), więc postanowiłam wybrać jedną osobę, której twórcze podejście do otaczającego świata najbardziej mnie w czasie tych poszukiwań zachwyciło,
czyli
- Itę z Jagodowego Zagajnika, bo ma tak imponujący, niespotykany dar robienia "Czegoś z niczego" (i to Czegoś naprawdę pięknego!) i dostrzegania dekoracyjnego potencjału w przedmiotach pozornie niepozornych :)
oraz
- nagrodzić Was wszystkie, które odwiedzam regularnie dlatego właśnie, że jesteście pełne pomysłów, pasji i pragnienia czynienia świata piękniejszym, za co Wam dziękuję :)

Od guzika do broszki

2009-01-17T18:23:00.009+01:00

Mam słabość do guzików. Nie ma takiego, któremu bym przepuściła (no, chyba że wyjątkowo paskudny). Być może korzenie tej słabości sięgają czasów, gdy miałam cztery, pięć lat. Spędzałam wtedy czasami wiele godzin u moich cioć - sióstr mojej Babci. I moją główną atrakcją było wtedy pudełko z guzikami i ...magnes. Większość tych guzików była bowiem metalowa, obszywana różnokolorowymi tkaninami, magnes miał kształty zbliżony do litery "L", był duży i służył do wyszukiwania szpilek, którym zdarzyło się spaść na podłogę. W zależność od kompozycji i konfiguracji guzików stawał się domkiem, samochodem, pociągiem albo zwierzątkiem. Kurcze, brzmi to tak, jakbym była jakimś dzieckiem wojny, ale wierzcie mi - naprawdę to uwielbiałam i mogłam poświęcić temu zajęciu mnóstwo, mnóstwo czasu.
No i tak mi już zostało.
Jakiś czas temu odkryłam w swoim sąsiedztwie wielką hurtownię guzików, guziczków i wszelkiej maści ozdobnych rozetek, niektóre sprowadzane prosto z Włoch. Dużo czasu tam spędzam... Niedawno użyłam rozetek właśnie do ozdobienia poduszeczki lawendowej z grubego lnu, którą już kiedyś pokazywałam:

Kilka dni temu wyszperałam kolejne śliczności, też z myślą o saszetkach, serduszkach i poduszeczkach,

ale zanim zdążyłam je uszyć, powstała broszka, zainspirowana przez Latarnię Morską z House of Art. Organza w kolorze burgunda, perełki i patynowany metal:

Mucha nie siada?

2009-01-17T12:37:00.008+01:00

Ano niestety, czasami siada :)

Gdy tylko na dworze robi się odrobinę cieplej, otwieram wszystkie możliwe okna. Nie przeszkadzają mi przeciągi, bo pasjami kocham świeże, wiosenne i letnie powietrze. Tyle, że wraz z powietrzem wpadają do domu muchy i muszki, żuczki i osy i czasami nawet większe latające stwory (rekordem był turkuć podjadek, który ma tak ze 12 cm długości! :).
No i niektóre siadają tam, gdzie nie powinny. Kupiłam w zeszłym roku przejrzysty klosz w Jysku, ale prawdę mówiąc nie był zbyt urodziwy. I jak się okazało, nie był też trwały. Już nawet kombinowałam, czy tego parasola nie da się na nowo poszyć jakąś trwalszą i ładniejsza siatką, aż nagle w środku zimy wpadł mi w ręce inny klosz, z przyzwoitą, delikatną, ale dość mocną, gęstą niczym mgiełka siateczką. Wymieniłam mu sznurek, dodałam kryształową łezkę i koroneczkę na obrzeżach. I teraz mam, co chciałam. :) I jeszcze zrobię następny :)

P.S. Obiecuję niebawem przekazać dalej wyróżnienie Kreative Blogger, którym zostałam ku mojej wielkiej radości obdarowana - ale poszukiwania kilku osób, które są twórcze, a jeszcze go nie dostały, nie są wcale proste. Za to poznaje się przy okazji mnóstwo pięknych miejsc, w których się jeszcze nie było :)

Decoupage - come back

2009-01-13T09:37:00.007+01:00

Wróciła mi po przerwie na szycie ochota na decoupage. Zwłaszcza na użycie motywu z Kathryn White - zainspirowana obrazkami Anne, które tak chodziły za mną, chodziły, chodziły... Niesamowicie klimatyczne te martwe natury i takie dają możliwości! Anne zrobiła obrazki schabby w wersji "white" (nomen omen :) ), ja wyobrałam - póki co - ciemną. Za to pierwszy raz użyłam leżącego w szufladzie od ponad roku kraka jednoskładnikowego, wobec którego czułam dotąd jakiś lęk, bo zazwyczaj efekty na różnych pracach mi się nie podobały. Te na kalendarzu, który poszedł "pod pędzel" jako pierwszy, też mniej mnie satysfakcjonują, ale z zegara jestem nawet zadowolona. Może jeszcze tę technikę dopracuję...

Kalendarz powstał jeszcze drugi - bardzo podoba mi się kształt tych deseczek, więc kupiłam ich więcej - i szalenie lubię ten motyw koguci, jest taki malarski! Wykorzystałam go wcześniej na szafce do kluczy, w planach jest jeszcze wieszak.

W gołębim błękicie

2009-01-12T11:44:00.004+01:00

Urzekła mnie ta porcelana - swoim zgaszonym, gołębim błękitem i lekkością formy, przenoszącą mnie gdzieś w odległą przeszłość. W czasy dzieciństwa, czasy licznych cioć i przyjaciółek mojej Babci, które odwiedzały ją w naszym wspólnym domu. Jak ja to uwielbiałam! Do dziś pamiętam ich głosy, twarze, uśmiechy, imiona. I te kruche filiżanki, który gościły na dużym, okrągłym stole. Kiedyś pewnie napiszę o tym więcej...
Dziś cieszę się przypadkowym nabytkiem, choć pewnie zamieszka u mnie tylko przez chwilę.

No i ugrzęzłam...

2009-01-11T13:23:00.012+01:00

...w czynnościach znienawidzonych, o pięknych nazwach, jak np. inwentura. Brrr. Jestem administracyjno-biurowo-księgową nogą absolutną. I choć pocieszam się, że nie można mieć talentu do wszystkiego, to wkurza mnie, że takie czynności pochłaniają mi tyle czasu. :(

Ale skoro już wyrwałam się do rzeczy bardziej przyjemnych:
raz jeszcze dziękuję za wszystkie komentarze i życzenia świąteczno-noworoczne, to takie radosne i krzepiące mieć takie osoby jak Wy wokół siebie!

Dziękuję bardzo Madzi i Anne za wyróżnienie, którym mnie obdarowały kilka tygodni temu:

Dziękuję za wyróżnienia dla bloga, które jeszcze przed świętami dostałam od Ewy z Vanilladecor, a które także przyprawiło mnie o miłe serca drżenie :) :

To wyróżnienie dla osób których blogi sprawiają, że serce drga niespokojne, albo wywołuje inne ciepłe uczucia. Blogi z sercem. Jestem dumna, że mój skromny "blodżek" znalazł się w tym gronie.

Zasady wyróżniania są takie:
-wyróżnienie powstało u Yoasi
-można je nadać od 1 do 7 osób
-należy zostawić wiadomość u osób wyróżnionych na blogu
-osoby wyróżnione proszone są o odpowiedź na trzy pytania:

Twoja pierwsza miłość
W piątej klasie podstawówki - miał zielone oczy i chodził do równoległej klasy. Miłość intensywna ale krótka - bo napisałam list, a on na boisku przeczytał go koledze, na czym został przyłapany przeze mnie. I miłość się skończyła, bo jako dziecko byłam pamiętliwa i wybaczanie przychodziło mi z trudem :))).

Coś, co sprawiło, że zamarło mi serce
Gdy kilka lat temu obudziłam się w środku nocy i zobaczyłam, jak jakiś facet ogląda mój komputer, szacując zapewne jego wątpliwą zresztą wartość. Serce mi zamarło, zanim zaczęłam się drzeć. Dodam dla kontekstu, że tego wieczora zasnęłam oglądając o 2 w nocy triller - ostatnia scena, jaką zapamiętałam, to kobieta budząca się w łóżku z poczuciem, że ktoś myszkuje na dolnym piętrze jej mieszkania. Mnie to się niestety nie śniło.
Ale były też chwile, gdy serce zabiło mi mocniej - np. wtedy, gdy wzięłam w objęcia mojego najmłodszego synka, kilka sekund po narodzinach (narodzinom moich starszych dzieci towarzyszyła niestety moja ograniczona świadomość - raz przez dolargan, a raz na skutek cesarskiego cięcia).

Przedmioty bliskie sercu:
1. Pewien stos albumów i książek
2. Pewien stos płyt
3. Zdjęcie mojej Babci
4. Aparat fotograficzny
5. Rysunki moich dzieci

A teraz najtrudniejsza część zadania, czyli piekło wyboru (tym trudniejsze, że wszyscy, do których zaglądam systematycznie już mają wyróżnienia - pominąć nie mogę, no bo zaglądam z sercem drżącym z ciekawości, a przyznać po raz kolejny to takie "nierozwojowe", nie?

Ale cóż, spróbujmy - typuję dla obu wyróżnień jednocześnie:

1. Nasza Kochana Ruderka - bo to miejsce, z którego tchnie ogromnym ciepłem i czymś takim bardzo, bardzo domowym

2. Ania ze Sweet Home i Jadwiszka - bo wśród tworzonych przez nie rzeczy zawsze znajdzie się takie "coś", co uruchamia strumień twórczej energii i potok pomysłów (to się - zdaje się - nazywa "inspiracja" :) )

3. Królewna z Bloga Poznanianki - bo cieszę się, gdy dla ludzi ważne jest miasto, w którym żyją, a poza tym zbierałyśmy kasztany w tym samym parku (choć chyba nie w tym samym czasie :) )

4. m.in. Karoli, Agnieszce-Mirabeel, Agnieszce-Scrappassion bo jak oglądam takie scrapowe prace, to rzeczywiście serce mi zamiera - z zachwytu i zdumienia, ze można mieć tak wielką wyobraźnię, by tak harmonijnie łączyć kolory, faktury i desenie. Mnie wydaje się to niemożliwe, a jednak...

5. mia-mi i Asi-Eight - za przekraczanie granic wyobraźni i odkrywanie na nowo sensu słowa "nieskończoność" (pomysłów)

6. Li z B&W - bo gdy czytałam jej komentarz do koronkowej, białej sukieneczki i czepka, to poruszyła się cała lawina najdalszych obrazów i wspomnień - za sprawą ziarenek cukru w oczkach szydełkowej serwety, które i ja doskonale pamiętam... Dziękuję, Li :)

7. Tatter pisząca o chlebie - bo dzięki niej niby powszedni, a może być dziełem sztuki.

8. A jednak będzie i 8-me - dla Kamili i jej Zakamarka, w którym mieszkają nie tylko piękne zdjęcia i przedmioty, ale i mnóstwo pięknych, głębokich, przenikliwych i przesiąkniętych wrażliwością myśli.

9. i 9-te - dla Ewy z Nastrojowego Ogrodu - za miłość do roślinek, ogrom wiedzy, którą się dzieli i mnogość inspirujących zdjęć.

10. no i 10-te - tez dla Ewy, tym razem z Vanilladecor - bo odwiedziny na jej blogu to jak proszony obiad: dostajesz pięknie podane najlepsze kąski, a w ogóle nie musisz wchodzić do kuchni :) Dzięki, Ewo, po raz kolejny.

Zaznaczam, że wszystkie wskazane osoby to tylko wierzchołek wielkiej góry, której w całości wymienić nie jestem w stanie, więc proszę traktować to jedynie jako "delegację".

I Noworocznie

2008-12-31T19:40:00.003+01:00

A w Nowym, 2009 Roku, życzę Wam wszystkim spokoju, pogody ducha, łagodności. Ciepła, bliskości, zrozumienia. I czasu pełnego twórczej pasji.

Powtarzając za autorem Dezyderaty :

"Krocz spokojnie wśród zgiełku i pośpiechu, pamiętaj jaki spokój może być w ciszy.

Tak dalece jak to możliwe, nie wyrzekając się siebie, bądź w dobrych stosunkach z innymi ludźmi.

Prawdę swą głoś spokojnie i jasno, słuchając też tego, co mówią inni: nawet głupcy i ignoranci, oni też mają swą opowieść.

Jeżeli porównujesz się z innymi możesz stać się próżny lub zgorzkniały, albowiem zawsze będą lepsi i gorsi od ciebie.

Ciesz się zarówno swymi osiągnięciami jak i planami. Wykonuj z sercem swą pracę, jakkolwiek by była skromna. Jest ona trwałą wartością w zmiennych kolejach losu.

Zachowaj ostrożność w swych przedsięwzięciach - świat bowiem pełen jest oszustwa. Lecz niech ci to nie przesłania prawdziwej cnoty; wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów i wszędzie życie jest pełne heroizmu.

Bądź sobą, a zwłaszcza nie zwalczaj uczuć; nie bądź cyniczny wobec miłości, albowiem w obliczu wszelkiej oschłości i rozczarowań jest ona wieczna jak trawa.(...)"
Maks Ehrmann, 1927

I tego właśnie Wam wszystkim w nadchodzącym roku szczerze życzę,
dziękując jednocześnie:
za wspólnie spędzone chwile w roku mijającym,
za wszystkie miłe i skłaniające do refleksji słowa
za inspirujące zdjęcia i ciekawe linki na Waszych blogach,
dzięki którym życie jest piękniejsze i bogatsze

- Paulina

Po-Świątecznie...

2008-12-31T18:56:00.009+01:00

Jej, dopiero dziś, gdy spojrzałam na datę poprzedniego posta uświadomiłam sobie, jak dawno mnie tu nie było i jak szybko, jak przeraźliwie szybko biegnie czas... Chyba chciałabym to zmienić: trochę mniej pracy, a więcej chwil zatrzymania, złapania oddechu, spokojnych myśli. Choć na razie w ciągu roku nie jest to możliwe :(
A potem przyszły nagle Święta, w które oddałam się dla odmiany lenistwu i przede wszystkim - urządziłam sobie "odwyk" od sieci, tak dla higieny osobistej i rodzinnej. Wigilię spędziłam z dziećmi u moich rodziców. A potem - po raz pierwszy, już w naszym domu, od dawna śniadanie świąteczne szykowaliśmy wspólnie ze dwie godziny, nic a nic się nie śpiesząc: ciesząc się tymi przygotowaniami, nakrywaniem stołu, dekorowaniem nakryć, parzeniem rytualnej, aromatycznej herbaty w dzbanku, który gości na stole wyłącznie w Specjalne Dni.
W efekcie nawet zdjęć nie robiłam specjalnie wielu. Jak w końcu spotkałam się z aparatem, to po wypiekach świątecznych zostały głównie okruszki i jeden malutki i nieforemny kawałeczek ciasta z makiem:

:(

Więc tylko kilka po-świątecznych fotek choinkowych:

A na koniec aniołek, kształt wygrzebany gdzieś na francuskich chyba blogach - szukałam na niego materiału (tzn. pomysłu na odpowiednio sztywny materiał) kilka tygodni i w efekcie zrobiło się późno; miał być elementem długiej girlandy na drzwi i na belkę kominka, ale widać w tym roku już mu nie dane... Więc pojedyncze anioły zamieszkały na choince.

Dziękuję na koniec wszystkim, którzy przyznali mi blogowe wyróżnienia - obiecuję, że wrócę do tematu w należyty sposób natychmiast po Nowym Roku!

Kosze, jakby co...

2008-12-05T21:32:00.003+01:00

Króciutko, bo czasu mało, a zmęczenie spore: obiecałam, że zawiadomię, gdybym zdobyła jeszcze kilka sztuk. To są, w dwóch rozmiarach - kosze "Home&Garden".

I dla zainteresowanych - ostatnie już żardiniery (w sumie naprawdę nie jestem pewna, czy to odpowiednia nazwa, ale jakoś nie mogłam znaleźć lepszej. Nie napiszę przecież "korytko" :D )

Szkliście

2008-11-29T20:34:00.015+01:00

Uwielbiam szkło. Lubię takie grube, trochę nierówne, czasem z pęcherzykami powietrza w środku. Lubię tę intrygującą niedoskonałość. Lubię jego przejrzystość, to, jak przepuszcza i odbija światło... Lubię to, że przez warstwę szkła wszystko wygląda odrobinę inaczej, czasem bardziej tajemniczo, czasem ciekawiej, tak jakoś niejednoznacznie.
Ale lubię też szkło cieniutkie niczym ścianki żarówki, delikatne i kruche, niewidzialne niemal, a jednak przybierające tak wymyślne formy i kształty. I tak pomyślałam sobie teraz, że nie wiem, czy jest na świecie materiał, który kryje w sobie większe możliwości niż właśnie szkło?

Kogóż to zima w listopadzie zaskoczyła?

2008-11-18T23:25:00.006+01:00

Ano niektórych tak:

Bo dla innych to normalka:

Colours of Christmas

2008-11-16T21:00:00.009+01:00

Boże Narodzenie ma zapewne wiele barw, rok rocznie odtrąbione zostają uroczyście nowe trendy; a to srebrno-granatowo, a to srebrno-biało, a to może fiolety... Mnie jednak wciąż ciągnie do tradycji, natury i jej gorących czerwieni, okraszonych delikatnie bielą, z ciemnozielonymi akcentami i głębokimi brązami. No, i z niewielką ilością złota...
Ostatnie fotki wybrane z kilkuset, które właśnie opracowałam do mojej Oranżerii, aż rozbolały mnie oczy, ręce, plecy... Dobrze, że tak lubię tę zabawę :) Mój dom pełen teraz pięknych przedmiotów, które zagościły tu na chwilę i cieszą mnie sobą - w tym przystanku przed ostateczną podróżą do miejsc przeznaczenia, których nikt jeszcze nie zna.

Jingle bells, jingle bells...

2008-11-11T13:18:00.004+01:00

Przedświątecznych wariacji fotograficznych ciąg dalszy. Takie to wszystko fotogeniczne! Girlandka, która wypatrzyłam w minionym roku i która zdobi moje świąteczne drzwi. Tylko zrobiłam ten błąd, że wówczas kupiłam tylko jedną licząc, że potem jeszcze będą...
Od 1 listopada tego roku polowałam i upolowałam - tym razem zrobiłam sobie zapas, bo ozdóbka jest wyjątkowo wdzięczna - i dźwięczna, bo dzwoneczki dzwonią prześlicznie :)

Czas aniołów

2008-11-09T12:05:00.006+01:00

Jak ja lubię ten przedgwiazdkowy, aniołkowy czas! Tym razem sesja fotograficzna delikatnych aniołków z porcelany. Ogromnie spodobało mi się to połączenie kolorystyczne bieli, zieleni i brązów...

Anielska mgiełka

2008-11-07T11:50:00.004+01:00

Zrobiłam je w zeszłym roku, gdy wpadły mi w ręce delikatne piórka i gdy szukałam na nie pomysłu. Wykorzystałam moje przeogromne zasoby pomponików, tkanin, ocieplin, wstążek etc. I polubiłam efekt:)
Nieco odrealnione, leciutkie jak piórka właśnie - malutkie mgiełki...
Mogą stać w swoim gronie na parapecie, stole, na półce kominka....
Mogą zawisnąć wśród zielonych gałązek na choince, by kołysać się z każdym ruchem powietrza...
Można przypiąć je do opakowania prezentu...
Albo powiesić nad łóżkiem, na ramce lustra, na drzwiach w świątecznym wieńcu...
Albo...

Książki i ja - pytania i odpowiedzi

2008-11-02T13:13:00.013+01:00

Dziękując Anne za zaproszenie, odpowiadam w końcu na pytania książkowe.

1. O jakiej porze dnia najczęściej czytasz?
Najczęściej czytam niestety w środku dnia, gdy tylko uda mi się dorwać książkę w jakiejś cudem znalezionej, wolnej chwili. Ale najchętniej, jak niedgyś, czytałabym wieczorami - gdybym nie pracowała o tej porze:(

2. Gdzie czytasz?
Hm, najczęściej w autobusie - jak tylko mogę porzucam samochód na rzecz komunikacji miejskiej, bo nawet w największym korku czyta się kiepsko. Niegdyś uwielbiałam czytać w wannie, ale od jakiegoś czasu każda pozycja zbliżona do horyzontalnej powoduje, że natychmiast zasypiam... Moim marzeniem jest taki fotel, jaki miała moja babcia - tak ogromny, że można było zwinąć się w nim w kłębek - do tego jakiś delikatny jazzik i jaśminowa herbata...
Kocham też czytać na świeżym powietrzu, np. przy porannej kawie.

3. Jeśli czytasz na leżąco (w łóżku), to czytasz najchętniej na plecach czy na brzuchu?
Gdy czytałam na leżąco, to najczęściej na boku. Teraz nie łączę już czytania z leżeniem - patrz pkt.2

4. Jaki rodzaj książek czytasz najchętniej?
Uwielbiam książki biograficzne i literaturę z pogranicza pięknej i faktu (vide Kapuściński i Krall). Od jakiegoś czasu jednak porzuciłam książki Krall, bo zaczęły mi się śnić... Kocham poetycką prozę Konwickiego i Singera, powieści Remarque'a, Hemingwaya, Huxleya, Salingera, opowiadania Hłaski i Mrożka. Nie czuję kompletnie kostiumu SF - tak dalece, że nie "łapię się" nawet na Lema :( No i poezję - Mandelsztama, Baczyńskiego, Broniewskiego (sic!), Leśmiana, Cummingsa i Natana Tannenbauma. Rozbawiła mnie pierwsza, błyskotliwa Grochola, a śmiertelnie znudziła absolutnie powierzchowna Bridget Jones.

5. Jaką książkę ostatnio kupiłaś?
"Strach" Jana Tomasza Grossa, "Rykoszetem - rzecz o płci, seksualności i narodzie" - felietony Agnieszki Graff, poradnik "Rękodzieło - piękne przedmioty do zrobienia w domu" - bardzo inspirujący.

6. Co czytasz aktualnie?
Kończę wspomniane "Rykoszetem", wcześniej był "Strach" i "Samotność w sieci" Wiśniewskiego. W przerwach - z konieczności i potrzeby chwili : "Pozycjonowanie z Google", "Jak stworzyć dochodowy sklep internetowy", "Podstawy języka html", "Sklep osCommerce dla początkujących" itp. pasjonujące lektury :D :D

A, i z synem - w ramach zadania domowego z etyki - dla mnie po raz setny, dla niego pierwszy: "Małego Księcia". Co powinno się robić systematycznie co jakiś czas, gwoli przypomnienia, co jest w życiu najważniejsze.

7. Używasz zakładek czy zaginasz ośle rogi? Jeśli używasz zakładek to jakie one są?
Zakładam czym się da (bo nie mam takich ładnych zakładek, jakie robi Anne :) )i - muszę to wyznać ze wstydem i rumieńcem: zaginam. Ale tylko w niektórych... I walczę z tym...

8. Co sądzisz o książkach do słuchania?
Kiedyś traktowałam je głównie jako świetną ofertę dla osób z problemami ze wzrokiem. Ale jakiś czas temu kupiłam dzieciom wydanie audio "Baśni" Andersena - czytanych przez Jerzego Stuhra. Warto dodać, że to nowe tłumaczenie Bogusławy Suchańskiej, co nie jest bez znaczenia. R e w e l a c j a!

Dotąd Andersen był dla mnie melancholijnym smutaskiem. A tu okazało się, że to wyrafinowany, przenikliwy, na wskroś nowoczesny i wprost tryskający humorem autor, odczytany zupełnie na nowo. Razem z dziećmi od miesięcy bawimy się świetnie i nic a nic nas to nie nudzi.
I po tym doświadczeniu myślę sobie, że dobrze przeczytana książka "audio" może być bardzo wzbogacająca. A poza tym - można wtedy coś dekoupażować jednocześnie np. :)

9. Co sądzisz o ebookach?
Odpadają jak dla mnie. Może w kwestiach html'a to jeszcze, ale literatura piękna - nigdy. Traktuję komputer raczej instrumentalnie i jako narzędzie pracy. Nawet filmów z monitora komputera nie oglądam. A gdzie ten szelest kartek? Nie, uważam, że komputer odziera książkę z duszy. A poza tym nie mieści się w torebce!

P.S. Gdy wklepałam tu wszystkie odpowiedzi - a to był już późny wieczór - poszłam do pokoju moich synów, żeby zgasić światło. Zastałam to:

:) :) :)
Tymczasem zapraszam do ankietowej zabawy Alicję z ArteEgo i moją imienniczkę, Paulę ze Sweet Home :)

Gwiazdkowo...

2008-11-02T09:45:00.004+01:00

No i czas na klimaty świąteczne nam nastał. Co prawda niedługo zwiastuny Bożego Narodzenia zaczną pojawiać się w sklepach już w sierpniu, ale pod tym względem to ja bardziej do tradycji przywiązana jestem i mimo, że Gwiazdkowy Czas to piękny czas, wolę, gdy lato jest latem, jesień jesienią, a o Świętach zaczynamy myśleć po pierwszych przymrozkach. I już!

Tak sobie obiecywałam, że nie będę kupować do sklepu takich jednoznacznie i wyłącznie świątecznych przedmiotów, bo z reguły z nimi zostaję i sprzedają się dopiero np. za rok. Ale tym razem nie mogłam się oprzeć - holenderska ceramika tak słodka, tak dziecięco-świąteczna i tak pięknie, ręcznie malowana, z niesamowicie błyszczącym szkliwem. Najchętniej zatrzymałabym ją we własnym domu, ale nie można przecież mieć wszystkiego...

Pamięć

2008-11-01T21:57:00.001+01:00

We francuskim stylu?

2008-10-31T08:07:00.004+01:00

Zapatrzona w przeróżne cuda z francuskich sklepików i blogów - jak ja lubię te klimaty! - uszyłam lawendową poduszeczkę, z ażurową rozetą pośrodku. Francuzom zazdroszczę pięknych retro tkanin; pasiastych lnów, szaro-czerwonych deseni... Len to zdecydowanie mój ulubiony materiał, żaden inny nie dorównuje mu szlachetnością.

Koronki i stare złoto

2008-10-30T12:24:00.005+01:00

Uwielbiam zestawienie koronek, tkanin ecru i starego złota. Dla mnie bije od niego jasność i elegancja. Skomponowałam więc do galerii zestawy - może prezentowe - z jasnej, kremowej bawełny, szerokich koronek i satynowych wstążek. Wewnątrz kuli lawenda. Albo może zapach goździków i pomarańczy?

Żardiniera Schaby Chic

2008-10-24T11:19:00.010+02:00

Wygrzebałam wczoraj żardinierę(?), która tak mi się spodobała, że od razu ją kupiłam. Klimatyczna, starannie wykonana, solidna w konstrukcji, a bardzo lekka w formie. Delikatnie postarzona. Dla mnie ma to "coś" - jeden z takich przedmiotów, które zmieniają wnętrze, użyczając mu część swojej duszy.
I w sumie - nie muszą mieszkać w niej wyłącznie doniczki z kwiatami, ale co tylko dusza zapragnie.

Moja Madonna

2008-10-23T13:47:00.004+02:00

Znalazłam ja na strychu przedwojennego domu, do którego wprowadziłam się 10 lat temu. Niegdyś była zapewne "wsadem" :) do kapliczki, która widnieje na frontowej ścianie domu - teraz mieszka tam Jezus Frasobliwy i kusi mnie, aby go wyjąć i przynieść do wnętrza. Póki co mieszka ze mną Madonna. Nadszarpnięta czasu zębem, tu i ówdzie poobijana, przetarta, niezmywalnie przybrudzona. A ja biję się od 10 lat z myślami - pomalować czy zostawić? Bo właściwie podoba mi się właśnie taka...

Piękne meble!!!

2008-10-21T12:44:00.012+02:00

Wreszcie ktoś w Polsce robi piękne meble - albo może nareszcie można do nich mieć dostęp? Zakład stolarski TOMMEBEL - wielkie podziękowania dla Kopciuszka za wygrzebanie tego adresu i umieszczenie w blogu.
Naprawdę śliczne meble z litego drewna, mają w sobie polot, lekkość i wdzięk. No i tę nutę nostalgii, którą tak lubię.
Pozwalam sobie wkleić tu niektóre - też piękne zresztą - zdjęcia, podkreślając, że wszystkie pochodzą ze strony firmy TOMMEBEL

Najbardziej ujęły mnie jednak meble dziecięce - są w nich idealne proporcje między fantazją, prostotą i funkcjonalnością.

Album rodzinny czyli "takich pięknych synów urodziłam" :)

2008-10-19T12:14:00.004+02:00

A jak już o zdjęciach i dzieciach mowa: powyżej mój najstarszy syn, Cyryl, na norweskiej, tegorocznej trawie. Poniżej zrobione przez niego zdjęcia 4-letniego Julka - też wakacyjne:

i 9-letniego Jasia:

Spacer w liściach

2008-10-18T23:14:00.010+02:00

Mimo pogody nie najlepszej wyruszyliśmy dziś na poszukiwanie ostatnich śladów jesieni - liście opadają już szybko, kasztany właściwie spadły. Mój Jaś chce jednak wziąć udział w szkolnym konkursie fotograficznym, poświęconym jesiennym kolorom, poszliśmy więc je uwieczniać. Tzn. ja uwieczniałam dzieci, co widać powyżej, kolory jesieni Jaś. Uważam, że jak na debiut 9-latka to poszło mu więcej niż świetnie:

Śpią jak aniołki :)

2008-10-17T20:54:00.002+02:00

Zamówiłam aniołki z zaprzyjaźnionej pracowni - po kilkumiesięcznej przerwie. Bardzo je lubię, za słodycz i wdzięki. I uwielbiam, gdy przychodzi ta paczka, pachnąca nawet przez ściany kartonu i papier. A pachnie zawsze, bo tam, gdzie rodzą się anioły powstają też różne zapachowe cuda - lawendowe, różane, herbaciane, pomarańczowe... Więc wszystko tymi zapachami jest przesycone.

Na jesienne smutki

2008-10-14T21:41:00.007+02:00

Ech, spochmurniało za oknem, za drzwiami jesienna depresja niecierpliwie nogami przebiera... Ja - gdy tylko słońce znika mi z pola widzenia, od razu czuję się, jakby mnie ktoś z prądu wyłączył. I najchętniej zapadłabym w długi, zimowy sen (albo wyprowadziła się do Grecji lub Włoch).
Tymczasem jednak na lenistwo pozwolić sobie nie mogę, więc aby połączyć przyjemne z niezbędnie pożytecznym, zabrałam się za piękne, materiałowe róże, które od kilku już miesięcy czekały w szufladzie. Mam nadzieję, że to będzie namiastka odtrutki na jesień.

Błyskotki

2008-10-06T18:22:00.010+02:00

A jeśli już "w temacie" kryształów jesteśmy - na festiwalu była także autorka niezwykłej, szklanej biżuterii. Ręcznie formowane szkło, wzbogacane o złoto, srebro, miedź... Efekty niesamowite, niepowtarzalne formy i barwy:

Tutaj coś z kolekcji ślubnej:

A na koniec naszyjnik, który mi spodobał się najbardziej - żałuję, że robione w tamtych warunkach zdjęcia nie oddają urody tej biżuterii:

Struktura kryształu...

2008-10-06T17:51:00.010+02:00

Coś przegrywam ostatnio wyścig z czasem. Chciałabym zaległości blogowe nadgonić, pomysły świąteczne zrealizować (przed świętami, a nie po :) ), a i z innych idei ożywić choć część. A tu wciąż: co się budzę, to jest piątek! Jak w Dniu Świstaka niemal...
Tyle skarg i tłumaczeń. A wracając do tematu posta i Festiwalu Wnętrz:
lampy z antypodów tych pokazywanych wcześniej: kryształowe żyrandole. Nie żart - ostatnio wracają do łask i to wcale nie w barokowych wnętrzach, ale w całkowicie minimalistycznych. Gdybym tego szokującego z pozoru połączenia nie widziała, nie uwierzyłabym... Ale efekt całkiem pyszny - prostota wnętrza podkreśla przepych i "błyskotliwość" kryształu. I odwrotnie :)

Lampy produkuje firma Juma Lighting

Festiwal wnętrz - cz. 2

2008-09-28T14:30:00.006+02:00

Wszyscy chyba znają już lampy Holendra, Torda Boontje.
Te z oferty SPOT-u trochę mi je przypominają, nie w detalach rzecz jasna, tylko jakimś ogólnym "stylistycznym rysem":

Z Festwiwalu Wnętrz - obrazki cz. 1

2008-09-28T14:04:00.006+02:00

Jak w tytule.
Zajrzałam tydzień temu na Festiwal Wnętrz, który odbywał się tym razem w Poznaniu, w Arenie. Impreza okazała się raczej skromna i był tam raczej taki misz-masz. Trochę firm z dekoracjami, trochę współczesnych mebli, więcej ciekawych rozwiązań technicznych (typu nowoczesne systemy oświetleniowe), typowo dla projektantów - a aż tak głęboko w temacie nie siedzę, bym mogla się tym fascynować:) Ale że zrobiłam trochę owemu misz-maszowi zdjęć - sukcesywnie załączam. Nie wszystkie najlepszej jakości, ale warunki do fotografowania nie były najłatwiejsze...
Na początek:
ceramika współczesnych projektantów europejskich. Oferuje ją poznański SPOT - ciekawe, artystyczne miejsce, które wszystkim odwiedzić polecam:

I na koniec - świeczniki i wazony - dla nowocześnie odważnych i nie pozbawionych poczucia humoru. Słoneczniki w ceramicznych kaloszach? Czemu nie?:

Po przerwie :)

2008-09-28T11:54:00.003+02:00

Aj, teraz dopiero zobaczyłam, jak dawno mnie tu nie było...
A wszystko za sprawą najpierw miniaturowych wakacji, a potem pewnego zlecenia, w którym się zakopałam, a którego szczegółów jeszcze zdradzić nie mogę :)
Mogę tylko powiedzieć, że mieliśmy wraz z pracownią Romantic Home kilkaset wieszaków koronkowych do zrobienia, kurcze, nie sądziłam, że to aż tyle czasu może zająć. Ale tu mnóstwo całkowicie ręcznej pracy jest... Za to teraz mogę je robić z zamkniętymi oczami.

Ziołowo-lawendowo

2008-08-12T12:06:00.003+02:00

Kocham pełnię lata i tak bym chciała zatrzymać je na cały rok! Więc zaklęłam lata namiastkę i zamknęłam pod szkłem, aby cieszyć oczy i serce w długie, listopadowe, szaro-bure i błotniste dni.

Serce pełne niewinności

2008-08-12T11:38:00.006+02:00

Wciąż mi zawieszkowo, lawendowo i "sercowo". Jakoś serca-zawieszki ciężko się u nas zadamawiają, choć wydawałoby się, że tak symboliczne, miłosne drobiazgi powinny być rozchwytywane jak ciepłe bułki i wszechobecne. Czy jesteśmy mniej uczuciowi niż Francuzi, Amerykanie, Skandynawowie? Czy może mniej chętni do odkrywania swych uczuć?
Moje nowe serca są bielusieńkie, haftowane, niewinne...

Szyte z tej samej tkaniny, co woreczki na drobiazgi lub bieliznę - tak mi sie ten materiał spodobał ogromnie - jest taki naturalny i elegancki zarazem, świeży i bardzo dekoracyjny. I kolor mnie urzekł: piękny, mleczny odcień bieli.

A skoro już od serc się zaczęło, to muszę napisać, że ostatnio absolutnie urzekły mnie serca anne, z jej bloga Home Sweet Home - mam nadzieję, że nie obrazi się, że wklejam tu ich zdjęcie, bo są perfekcyjne po prostu i się w nich zakochałam:

Saszetki-woreczki zapachowe

2008-08-06T20:24:00.003+02:00

I jeszcze wersja wcześniejszych woreczków haftowanych skrzyżowanych z ręcznie malowanymi (potrzeba matką wynalazku, haftowane chwilowo niedostępne, to sobie namalowałam).

Woreczki na drobiazgi - lawendowe

2008-08-06T20:10:00.003+02:00

Jak w tytule. Szyte z surówki bawełnianej, która ma w sobie taką cudowną surowość i naturalność; bardzo ją za to lubię :) Lawenda ręcznie malowana i wprasowana na trwałe w tkaninę.
I druga wersja:

Woreczki całkiem spore, tak w formacie A4 mniej więcej.

Spowite cedrowym zapachem

2008-07-20T15:12:00.006+02:00

Ach, zakochałam się w tym zapachu - delikatnym, nieco iglastym. Zapadającym w zmysłową pamięć. Przywodzącym na myśl najelegantsze toaletowe wody. To ta nuta nadaje męskim kosmetykom to intrygujące "coś". Zapach subtelny i mocny zarazem - ma w sobie tę fascynującą przewrotność.

Drewno cedrowe jest czerwone. Drewno cedrowe jest bezsęczne. Drewno cedrowe oddaje zapach zaklęty w jego wnętrzu latami. Znalazłam te kółeczka, motylki i serduszka i od tamtej pory wszystko pachnie mi cedrem. Pachnie lasami znad Morza Śródziemnego.

Prosto z łąki

2008-07-20T11:47:00.002+02:00

Moje ulubione kwiaty łąkowe, choć nie wiem, jak się nazywają. Podobne do trybuli, ale trybula chyba nie są, bo mają troszkę inne liście. Ale uwielbiam te białe, pierzaste parasolki, kołyszące się wśród traw. Piękne są też po zasuszeniu (na płasko) - świetnie nadają się do tworzenia obrazów-kompozycji kwiatowych pod szkłem.

Ostatnio znalazłam ten kwiatek (choć tu jest opisany jako koperek) wyhaftowany na ślicznych woreczkach z kremowej bawełny i tak mnie zauroczył, że kupiłam go do galeri wraz z innymi, z mięta i lawendą.

Sklep z malowanymi tkaninami

2008-07-07T08:57:00.007+02:00

Jeśli o Magdzie już mowa - i przyjemnościami, jakie z obcowaniem z nią się wiążą (patrz: poprzedni post) - to największą sprawia mi ostatnio tworzenie dla niej sklepu internetowego. Zwłaszcza, oczywiście, projektu graficznego.

To co najbardziej mnie w tych projektach intryguje i rajcuje (bo to nie pierwszy projekt już) to szukanie formy "z ducha" właściciela i tworzonych przez niego rzeczy - takiej, która oddawałaby ten klimat, charakter, stanowiła spójną, harmonijną całość - od kolorystyki po najmniejsze nawet detale. Zabawa pyszna!
Do otwarcia sklepu trwa odliczanie: Art Fabric - Pracownia Tkaniny Artystycznej

Malowanki prosto z bajki

2008-07-07T08:41:00.007+02:00

Uwielbiam tkaniny malowane przez Magdę. Mają bajkowe, żywe kolory i słodkie detale. Magda pokazuje, że nie ma złych połączeń kolorystycznych, łamie nasze "cywilizacyjne" schematy w tym względzie - fiolet sąsiaduje z czerwienią i ma się pysznie. W tym względzie blisko tym obrazom do klimatów peruwiańskich czy boliwijskich. A już ocieplacz z podkładkami, które dostałam ostatnio, to majstersztyk. Te przedmioty niosą w sobie niewysłowioną radość i powinny zamieszkać na każdym stole.

Czas na lawendę

2008-07-06T12:42:00.005+02:00

Zakupiłam siedem doniczek z lawendą. Jedną moje dziecko przycięło - w ramach odkrywania, jak fajne rzeczy można robić z nożyczkami - równo z doniczką :( .
Część trafiła do mocno nasłonecznionej (i w związku z tym błyskawicznie wysychającej) skrzyni, w towarzystwie równie odpornej na suszę macierzanki cytrynowej. I niedawno zakwitła, ale daleko jej jeszcze do wielkich, tonących w fiolecie prowansalskich krzaczków...

Teraz róże w stylu retro :)

2008-07-05T14:20:00.007+02:00

Mania różana trwa. A ponieważ spotkała się z manią vintage - pojawiła się kolekcja pięknych, eleganckich i niesłychanie nostalgicznych obrazów. Retro-postery wyglądają na każdej ścianie świetnie. Pasują do każdego pomieszczenia - od przedpokoju, przez jadalnię, salon, sypialnię. Ba, nawet mogę spokojnie wyobrazić je sobie w łazience! I szczególnie polecam do gabinetu, jako korespondencję ze stylowymi meblami.

A różaną kolekcję reprintów, która będzie się z dnia na dzień rozrastać, wzbogacą niebawem reprinty grafik z paprociami, grzybami i ziołami.

Róże, róż, różom, róże z różami, o! róże!...

2008-07-05T12:36:00.004+02:00

Już sie od razu od róż nie odczepię. Wiem, ze są tacy, którzy ich nie znoszą (sic!), ale ja uwielbiam, zwłaszcza na żywo :) One chyba to czują, bo jakoś odwdzięczają mi się kwitnieniem obfitym. Choć przyznać trzeba, że tegoroczna susza daje im trochę w kość, już nawet podlewanie niewiele daje. Za to kolekcja wzbogaciła się w tym roku o śliczne, delikatne, wymarzone od kilku lat (choć bardzo popularne) pnące róże new dawn - perłoworóżowe, niezbyt wielkie kwiaty, ślicznie pachnące.

Posadziłam je w pojemniku przy domu, ciekawe po jakim czasie obrosną ścianę tak, jak na tym zdjęciu ze strony "www.about-garden. com":

Róże z pieprzykiem :)

2008-06-23T00:11:00.005+02:00

Skoro o różach wczoraj było: młynek do pieprzu i solniczka. Drewniane i motywami angielskich róż zdobione. Już od dawna mnie pomysł ozdobienia tych drewienek kusił, ale jak wiele innych pomysłów i ten musiał w kolejce czekać. Ale się przynajmniej doczekał - nie każdy może to o sobie powiedzieć...

Różami lato się zaczyna...

2008-06-22T23:17:00.004+02:00

Choć tak naprawdę kwitną jak opętane już od kilku tygodni. Płatki moich angielskich, jasnożółtych róż już zdążyłam pozbierać i ususzyć - zachowały swój delikatny, słodki zapach. Wykorzystam je do pot-pourri, zamknę w romantycznych woreczkach i saszetkach:)
A mnie różane klimaty udzieliły się całkowicie i zaszalałam woreczkowo i zawieszkowo:

Zdjęcia w "Weranda Country"

2008-06-10T19:12:00.005+02:00

Zadebiutowałam jako fotograf! I nawet nieskromnie muszę powiedzieć, że jestem zadowolona z efektu. Nieźle się napociłam nad tymi aranżacjami, ale opłaciło się - mam nowy fach w ręku :D
W sumie zrobiłam im prawie całe dwie strony!

Serce z lnu...

2008-05-29T22:01:00.003+02:00

...uszyło mi się. Bardzo podoba mi się to zestawienie kolorystyczne i "charakterologiczne" - szarość lnu ze śnieżną bielą koronkowej rozetki. Zgrzebność tkaniny i delikatna, koronkowa ornamentyka. Dla mnie jest w tym elegancja płynąca z naturalności...

Wypełnione czystą, pachnącą lawendą przywodzi na myśl francuski styl i prowansalskie pola.

Coś

2008-05-28T13:11:00.003+02:00

Zamieszkało u mnie chwilowo takie "coś" - prawie jak kamień, postarzone jakby miało lat ze dwieście, idealnie po prostu. Forma całkowicie, absolutnie abstrakcyjna, i dzięki tej abstrakcyjności wielofunkcyjna :) Tylko wyobraźnię uruchomić trzeba.

I wtedy może zatonąć na balkonie, nieśmiało wyzierając z pnączy gąszczu. Albo wśród kwiatków w ogródku. Może też nie opuszczając mieszkania zająć miejsce na półce z książkami, jak rodzaj ogranicznika przed ich przewracaniem się - "coś" jest dość ciężkie. Drzwi, które wbrew naszej woli się wciąż zamykają, podczas gdy my chcemy, aby były otwarte - też "coś" przytrzyma. Ogólnie rzecz biorąc - "coś" nie jest darmozjadem i naprawdę da się lubić :)

Kosze, koszyki, koszyczki...

2008-05-26T14:08:00.004+02:00

Cote Bastide - źródło moich zachwytów

2008-05-23T12:09:00.010+02:00

Niemal codziennie wchodzę na stronę Cote Bastide - jeśli istnieje na świecie doskonałość, to to niewątpliwie jest jej wcielenie. Te zdjęcia, światła, kolory, aranżacje... Niemal czuje się te zapachy i faktury! Aż nie mogę sobie wyobrazić, jak pięknie to miejsce musi wyglądać w naturze - gdzieś w Prowansji osadzone - bo chyba istnieje realny sklep także...

Cote Bastide odwołuje się w swojej filozofii do ducha starych czasów, do tej pierwotnej pamięci zapisanej w nas od zawsze i wraz z upływem czasu spychanej na dno podświadomości. I przywraca nam tę pamięć, czerpiąc garściami z samego serca natury, z całego jej bogactwa. Wszystko tchnie tu harmonią, spokojem, jakimś pragnieniem życia.

Tę stronę można przemierzać wzdłuż i wszerz godzinami: Cote Bastide
A namiastka kosmetycznej Prowansji tu: mleczko do ciała z kozim mlekiem - prosto z Francji

Ostatnie zdobycze - c.d.

2008-05-22T18:16:00.005+02:00

To, co wstawiłam rano, już znalazło nowego właściciela (a ściślej - właścicielkę). A że nowości to nie koniec, to dorzucam następne fotki.

Ta linia - taka prążkowana, z delikatnymi, metalowymi etykietkami - podoba mi się w ażurowej ceramice chyba najbardziej. Polubiłam ją już gdy zobaczyłam pojemniczki na przyprawy. Musze przyznać, że formy coraz bardziej wyrafinowane, lekkie, pociągające.

Ale szczytem elegancji wydała mi się maselniczka:

Ostatnie zdobycze

2008-05-22T13:04:00.007+02:00

Ach, są takie przedmioty, z którymi czasem trudno mi się rozstawać, choć wynajduję je do galerii, a nie własnego domu. Uwielbiam to buszowanie w najciemniejszych kątach hurtowni, straganów - przy odrobinie cierpliwości zawsze uda się tam wygrzebać coś interesującego, czasem zakurzonego i zapomnianego. Jak np. ten kufel, który stał wciśnięty między inne, nie całkiem ciekawe naczynia na parapecie i wcale nie był przeznaczony na sprzedaż, bo to egzemplarz "pokazowy" jedynie.

Od razu się w nim zakochałam. I w końcu moja namolność zaowocowała i pani mi go sprzedała. A teraz mi troszkę żal sprzedawać go dalej...
P.S.
No i po bólu - sprzedały się w czasie obiadu :)

Silluettes - znalezione pod latarnią

2008-05-22T10:30:00.005+02:00

No właśnie. Jechałam kiedyś na rowerze na obrzeżach parku, a tam, w trawie pod latarnią, leżała porzucona reklamówka. Z niej wyzierały narożniczki ramek. Jako pies śmietnikowy nie mogłam się nie zatrzymać - żeby obwąchać, rzecz jasna. I znalazłam trzy obrazki - bardzo wyblakłe anioły w owalnej, złocone ale mocno wytartej ramce i te dwie "silluetki".

Taka zapomniana, a niegdyś bardzo popularna sztuka wycinanek. Misternych, czarnych na jasnym tle, niczym z teatrzyku cieni. Tak bym chciała wiedzieć kiedy powstały i jaką przebyły drogę z czyjegoś domu pod ową latarnię! Może były prezentem jakiegoś młodzieńca dla ukochanej? A może ktoś podarował je swojej mamie? A może były pamiątką z jakiejś zagranicznej podróży?

Mają nawet sygnaturę autora. Papier na którym zostały zrobione trochę przybrudzony i pożółkły, z wypisaną na nim wieloletnią (może sięgającą czasów przedwojennych) historią, tył do renowacji, ale fronty zostawię takie, jakie są. Będą wisiały na ścianie w pobliżu stareńkich fotografii, w podobnych, wąskich ramkach.

No nie wytrzymam!

2008-05-20T13:49:00.009+02:00

bo wyobraziłam sobie takie małe, zaczarowane królestwo w moim ogrodzie. Maleńki domek, zamykany na kłódeczkę, a w środku - same dziwy. Wyobrażacie sobie takie mieszkanko na świeżym powietrzu?
To na zdjęciu to zapewne ekspozycja jakaś (a może nie, któż tam wie co Skandynawkom po głowie chodzi? :) ), ale mnie podoba się właśnie takie - domeczek wśród krzaczków, otwierany wprost na zieloną trawę i promienie gorącego słońca...
Zdjęcie z pięknego bloga Dreamhouse

Bez czyli barbarzyńca w ogrodzie

2008-05-11T11:49:00.007+02:00

Jest dla mnie wcieleniem piękna, jego absolutną kwintesencją. Liliowe chmury, poduchy, obłoki. Rozsiewające zapach, który chciało by się wdychać wiecznie. Czekam na niego z utęsknieniem każdego roku. Buszuję wśród bzowych zagajników niczym bzowa babuleńka :)

I tylko żal, że jest tak krótko i że jego piękno tak ulotne (choć może dlatego tak cenne?). Nie zrywam. Nie robię bukietów. Nie kupuję bukietów bzu. Bo wiem, że w ciągu kilku godzin ich uroda zniknie. Uważam, że rwanie tych niezwykłych kwiatów, łamanie gałęzi, kaleczenie krzewów dla tak krótkiej chwili radości to zbrodnia i barbarzyństwo. Jedynie zbieram wszystkie oberwane i porzucone gałązki, wrzucam do wanny z wodą, by choć na chwilę wydłużyć im tak podle zakończone życie. Bez jest dla mnie piękny tylko żywy. Nie mogę patrzeć, jak umiera w wazonie...

Shabby schic

2008-05-06T21:02:00.002+02:00

Ze wszystkich sposobów "postarzania" przedmiotów najbardziej lubię chyba właśnie ten - Shabby chic. Jest delikatny, nienachalny, czysty, w jakimś sensie elegancki. Dodaje szyku właśnie, lekkości, wdzięku.

Miejsce jak z moich marzeń

2008-05-06T18:41:00.003+02:00

taki sklepiczek w realu to miejsce zupełnie dla mnie wymarzone. Malutkie, śliczne królestwo, pełne nostalgii, słodkości, klimatów zaprzeszłych...
Znalezione na blogu Vita Ranunkler", wśród wielu innych skarbów zresztą.

Ja i stara szafa :)

2008-05-01T10:46:00.003+02:00

Jest szuflada, niech będzie i szafa. Kto powiedział, że w szafie ma być ponuro, brzydko i nudno?

Tajemnice pewnej szuflady...

2008-05-01T10:28:00.004+02:00

Zawsze fascynują mnie te fotografie francuskich szaf, komódek, szuflad. Pełne cudowności, koroneczek, zapachów, tajemnic. Postanowiłam też zafundować sobie taką, a co! :)

Zakochana w świecach

2008-04-29T08:55:00.004+02:00

Tak, zakochana w tych świecach jestem, od kiedy zobaczyłam je kiedyś na Jarmarku Świętojańskim w Poznaniu. Żadne zdjęcia, niestety, nie oddają ich urody. Wykonane niezwykle pieczołowicie - wiem, jak bardzo to pracochłonne. To one właściwie były częściową inspiracją do tworzenia lampionów woskowych (tych z pierwszego mojego postu na tym blogu). Oglądać je i kupować można na stronie świece osobiste

Różyczkowo

2008-04-27T10:19:00.002+02:00

Różany komplecik dla miłośników tych kwiatów (jak wiadomo, ludzkość albo je uwielbia albo nieznosi :) ). Ja lubię, bo czasami lubię takie słodkości.

Te zawieszki mogą być nasycone zapachem lub nie - wedle uznania.

Wygrzebane - c.d.

2008-04-25T07:48:00.004+02:00

I jeszcze jedno ostatnie znalezisko - na złomowisku. Stara tarka do prania.

Oczyszczę podrdzewiałą blachę, zabezpieczę i całość wykorzystam jako tablicę magnetyczną :)

Wygrzebane...

2008-04-24T20:47:00.006+02:00

Jestem psem śmietnikowym... Uwielbiam złomowiska, śmietniska, giełdy staroci. Maleńkie sklepiki i składziki w głębi starych podwórek. Piwnice, komórki, strychy... Niczego nie umiem wyrzucić. Ba, nie umiem nie zabrać, gdy zobaczę choć cień szansy na odzyskanie porzuconego przedmiotu dla świata.
Te stare drzwi od jakiejś szafki, pozbawione szyby i części farby znalazłam na jakimś osiedlowym śmietniku. Mam zamiar wykorzystać je jako ramę - bez "liftingu", bo strasznie podobają mi się właśnie takie, jakie są:

I jeszcze bliżej:

Uwielbiam dawać nowe życie starym przedmiotom.
Jak np. temu drewnianemu kagankowi (niestety nie mam zdjęcia "przed")

Mydlane piękności

2008-04-22T16:56:00.005+02:00

I znów mydełka, tym razem do masażu. Z różnymi cudownościami wewnątrz. Mają taki atrakcyjny, masujący kształt, który pięknie się fotografuje. I gładkość mają, i zapach...
To żółte z miodem, płatkami owsianymi i rozdrobnioną pestką brzoskwini. Mniam - nie wiadomo, czy myć się, czy jeść :)

A to pomarańczowe kryje w sobie włókna naturalnej gąbki:

Fioletowe zaś pachnie Prowansją - kryje w sobie aromaty ziołowe i kruszone liście mięty pieprzowej. Na kąpiel poranną i ożywczą - idealne.

Zajączek co wiosnę czyni

2008-04-19T12:19:00.006+02:00

Zajączka uszyłam. Pachnącego - bo w brzuszku ma aromaty - lawendowe, różane, jaśminowe - co się komu zamarzy. Może zamieszkać w szafie dziecięcej, albo na wiszaczku na drzwiach, na uchwycie od szafki, na obrzeżach łóżka. I na ścianie też.

Mój pierwszy :) - ale nie ostatni. Czuję, że szycie wciągnęło mnie bez reszty. I że nie powiedziałam jeszcze ostatniego słowa! Zwłaszcza, że mnóstwo pięknych tkanin piętrzy się w szafach, czekając na swój i mój czas i na twórczą wenę.

Romantyczne woreczki

2008-04-18T09:03:00.003+02:00

Ogarnęła mnie ostatnio pasja szycia...

Powstała m.in. kolekcja woreczków do przechowywania drobiazgów i zapachów. Szyte głownie z lnu, wykończenia mają z naturalnych koronek. Różne kolory, rozmiary i kształty. Każdy inny. A ich szycie takie przyjemne...

Z tęsknoty za latem

2008-04-18T08:49:00.004+02:00

Jedna z najnowszych aranżacji - w stylu marine, który bardzo we wnętrzu lubię. Ma w sobie świeżość i wnosi pogodny nastrój. Ta "sesja" wywołana z tęsknoty za latem. A za oknem wciąż pada i pada, brrr. Zdjęcia w ramach walki z wiszącą w powietrzu pogodową depresją.

Czysta forma ;)

2008-04-17T09:40:00.018+02:00

Fotografowałam ostatnio mydła marsylskie do galerii i mydło z Aleppo. To tak niesłychanie fotogeniczne obiekty... Uwielbiam robić takie zdjęcia, choć aparat przydałby się lepszy.

A mydełka, muszę przyznać, pachną cudnie. To różane przekładam z jednej szuflady do drugiej, aby oddawało im swój zapach - pachnie zupełnie jak konfitura z płatków róży, którą pamiętam z dzieciństwa.

Łąka sercem malowana

2008-04-17T08:53:00.005+02:00

To jeden z obrazów Kasi A., jeden z tych, które polubiłam najbardziej. Choć wszystkie są piękne. Bo Kasia jest osobą o wielkiej wrażliwości. To człowiek o naprawdę pięknej duszy - i cząstka tej duszy jest w każdym z malowanych przez nią obrazów. Jak widać :)

U źródeł...

2008-04-07T20:40:00.011+02:00

Na początku były kwiaty...

- od nich wszystko się zaczęło. Te drobne, tworzące barwną chmurkę i te większe, w których widać każdy nerw, każde "pociągnięcie pędzla". Postanowiłam zatrzymać ich urodę, zakląć ją w białym wosku.

I zaczęły powstawać lampiony - najpierw tylko małe - 10x10x10 cm, a potem zachciało mi się większych. Te duże mają podstawę o bokach 15x15 cm, a wysokość ponad 25 cm.

Robiłam je przez kilka lat, gościły w wielu galeriach i część dotarła nawet na Targi we Frankfurcie, ale moja kuchnia bardzo na tym ucierpiała... A teraz tęskno mi do nich. Zwłaszcza, gdy zbliża się czas kwitnienia maków - te makowe lampiony lubiłam chyba najbardziej.